Perículo di Purunchi

…naar de log van mijn zus Céline die onze familiedag van afgelopen zaterdag verhaalt?

Het was een heerlijk dagje. Jammer dat de helft er niet bij kon zijn, maar die hadden allemaal zulke legitieme redenen om het niet te redden dat ik me er makkelijk bij neer kon leggen.
Belangrijk was dat we het fijn hebben gehad met alle aanwezigen.

…lijk ik wel gelukkig!
En ik geniet er zó van!
Na die zware maanden aan het begin van de zwangerschap waarin een myoom en een depressie mij in hun grip hadden is eindelijk de zon gaan schijnen!

Laatst waren we met Sam (de hond) uit geweest en toen ik terug naar de auto liep dacht ik; jemig, wat is onze auto toch mooi.
En daarna; en wat is het toch mooi weer.
En wat is het bos toch prachtig als het geregend heeft.
En wat is het leven toch eigenlijk mooi.

Ik genoot ervan dat er zoveel positieve gedachten in me opkwamen.

Wanneer ik in bed lig (net wakker, op het punt te gaan slapen, voor of na mijn middagdutje) en ik voel de kleine bewegen dan lig ik ook te genieten.
Alles van de zwangerschap boezemt mij nu verwondering in.
Met grote verbazing volg ik het golven van mijn buik als de kleine bezig is.
Elke dag zijn mijn borsten en tepels weer een object van onderzoek met achterin mijn hoofd het idee dat mijn kind daar straks mee gevoed gaat worden.
Het is allemaal zo ongelovelijk! Het speelt allemaal zo prachtig op elkaar in! Wat een hoop wonderen spelen zich toch af in en om mijn lichaam!
Tegelijkertijd is daar ook het gevoel dat het normaal is. Dat ik een woning ben voor een beginnend mensje. Groei maar, mensje, het mag, zo hoort het.

Roland vindt het maar moeilijk om mee te leven. Hij voelt nou eenmaal niks. Dat vindt hij weleens jammer. Hij kan er onmogelijk zo mee bezig zijn als ik.
Zoals mijn vriend Michael (vader van 2) het verwoordde: Die schopjes die wij zo nu en dan voelen is niks vergeleken bij wat jullie 9 maanden lang beleven. Wij krijgen 9 maanden emoties te verwerken na de geboorte en dat is verrekte zwaar!
Zo schattig, die mannen!

Ik weet dat Roland graag een ventje heeft om mee te voetballen. En dan maak ik me zorgen over als het een meisje wordt. Ik benoemde dat en toen zei hij dat hij ook wel een meisje zou willen, maar dan hoopt hij dat het net zo’n poppetje wordt als mijn kinderfoto’s…

Zou je ‘m niet opvreten?

Ik wil even noteren dat ik Hans Kraay jr echt een bal vind, maar dat ik laatst voetbal insite zat te kijken (onvrijwillig – manlief keek en ik vegeteerde naast hem op de bank) en hem volledig tegen mijn zin in erg grappig vond.

Hij beweerde dat hij alle kranten had doorgespit, en nou komt het: tot en met het parochieblaadje van St. AlleJezusveen aan toe, en dat hij niks vond over xxx (lees bekende voetballer, ik ken hem niet).

Dat had ik dan weer niet van hem verwacht.

Daarna maakt hij nóg een grapje, maar die weet ik niet meer. Zoveel tegelijk kan ik niet.
Babysteps…